لحظه ها ارامند کنار نفسهای شرم الود من و تو .باران کنار پنجره ارام نظاره گر عشق ماست.دستان گرم تو ارام به روی احساسم میلغزد می توانم احساسی داشته باشم تا اوج . اما به چشمان تو که نگاه می کنم به یاد می اورم هرگز جایی در سرنوشت تو ندارم ... و تمام طعمها برایم تلخ میشود

شیشه ی پنجره را باران شست

از دل تنگ من اما چه کسی نقش تو را خواهد شست

رفتم مرا ببخش و مگو او وفا نداشت

راهی بجز گریز برایم نمانده بود

این عشق اتشین پر از درد بی امید

در وادی گناه و جنونم کشانده بود

رفتم که داغ بوسه ی پر حسرت تو را

با اشکهای دیده ز لب شستشو دهم

رفتم که نا تمام بمانم در این سرود

رفتم که با نگفته به خود ابرو دهم

 

تمام افکارم پر میکشد کنار گرمای تن تو

و ذوب میشوم هنگامی که در خیالم دستانت را می بوسم

و سر بر شانه ات می گذارم ... ذهنم اشفته است ... بیا

درون قابی سرد میهمان تمام پنجره ها هستم با همان ارزوها و با همان خاطرات . طعم تلخ یک اغاز و یاداوری تمام لحظه ها ... واقعه ای تلخ که هر روز تکرار می شود . زندگی و مرگ رسم زمانه است .

ارزویم این است

نتراود اشک در چشم تو ... هرگز

مگر از شوق زیاد

و به اندازه ی هر روز تو عاشق باشی .عاشق انکه تو را می خواهد

وبه لبخند تو از خویش رها می گردد.

و تو را دوست بدارد به همان اندازه که دلت می خواهد.

اری ... ارزویم این است .

من به امار زمین مشکوکم. اگر این شهر پر از ادمهاست

پس چرا؟

این همه دلها تنهاست؟

حقیقت ادمی نهفته در چیزی است که از اظهار ان عاجز است پس

اگر خواستی کسی را بشناسی به ناگفته هایش گوش کن

به تلخی این واژه ها فکر کنید

سفر به خاطر تو

حسرت یک بوسه

بدون تو زندگی کردن

زیر باران بدون تو